กินกาแฟกับลีเยอะแล้ว กินข้าวกับลีบ้าง

″หายไปไหนครับ แผนเป็นไง″ ลี (อายุ จือปา) ส่งข้อความหาฉัน หลังจากเมื่อคืนเราโทรนัดกินข้าวกันวันนี้ แต่นี่ก็สิบโมงกว่าแล้ว ฉันยังเอื่อยอ้อยอยู่ไม่รีบไม่ร้อน สุดท้ายฉันโทรศัพท์กลับไปหาลี เรานัดเจอกันที่ร้านอาหารคุ้มแสงดาว เป็นร้านอาหารพื้นถิ่นบ้านๆ ที่จริงใจมาก ไม่ไกลจาก Akha Ama Living Factory โรงงานใหม่ของลี ซึ่งเป็นทั้งร้านกาแฟ โรงงาน เป็นที่ทำงาน ที่นั่งเล่น และเป็นอะไรอีกหลายต่อหลายอย่าง

″พี่ครับ ทีหลังพี่จะเอายังไงพี่ต้องบอกนะ เพราะผมจะได้วางแผนชีวิตตัวเองได้″ ลีบ่นเบาๆ กับฉันด้วยความรักและเกรงใจทันทีเมื่อเจอหน้ากัน

″เออๆ ขอโทษ ก็พี่มีเพื่อนหลายคนที่นี่ ทุกคนเอิงเอยเชียงใหม่สไตล์กันหมด ไม่รีบไม่ร้อน เวลานัดทีก็จะประมาณว่ามาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นละ พี่เลยชิน นึกว่าคนที่นี่เป็นแบบนี้กันหมด″

และจากการนัดกินข้าวของเรามื้อนี่เอง เลยทำให้ฉันค่อยๆ สังเกตการใช้ชีวิตของลีในเรื่องอื่นๆ เขาเป็นคนมีระบบการจัดการชีวิตที่ดีมาก ถึงแม้จะเป็นแค่นัดกินข้าวกับเพื่อนก็เถอะ และน้องๆ ที่ทำงานกับลีก็ดูจะรักลูกพี่มากพอสมควร ฉันรู้สึกได้ว่ามันเป็นความรักจากความศรัทธา ไว้เนื้อเชื่อใจ ภูมิใจที่ได้ทำงานที่นี่ ส่วนบนโต๊ะอาหารตอนนี้ มาเต็ม ข้าวหนียวส้มตำลาบคั่วคอหมูย่างต้มส้ม แต่ว่าไม่ได้ หมดนะ

open01

365  :   พี่สงสัย เห็นลีไปนู่นไปนี่ไปต่างประเทศบ่อย เดี๋ยวไปเวิร์กช็อปไปสัมมนาไปบรรยายอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด แล้วทำยังไงกับโรงงาน ไหนจะร้านอีก มีตั้งสองสามที่ ปล่อยให้สตาฟฟ์ทำกันเอง มันไม่เป็นไรเหรอ

ลี      แบบนี้นะครับพี่ ถ้าเกิดวันนี้ผมยังไม่กล้าที่จะกะเทาะตัวเองออกจากโซนตรงนี้ว่าเฮ้ย ถ้าเราไม่อยู่แล้วร้านจะเป็นยังไงจะอยู่ยังไง หรือองค์กรจะอยู่ได้ไหม ผมว่าแบบนั้นมันก็จะเป็นการสร้างรั้วกำแพงหรือขอบเขตอะไรขึ้นมาบางอย่างที่ทำให้ตัวเราเองไม่สามารถมองเห็นคนอื่นได้ คราวนี้มาที่ตัวผมเองบ้าง เวลาผมมองตัวเอง ผมก็เคยถามตัวเองนะว่าแล้วสำหรับตัวเราล่ะ ขอบเขตของตัวเราเองอยู่ตรงไหน ร้านกาแฟเหรอ องค์กรเหรอ ไม่ใช่นิ คำตอบของเรามันคือ SKY ( ท้องฟ้า) ต่างหาก ซึ่งแบบนี้แล้ว เราก็ยิ่งต้องไม่ยึดติดกับอะไร เพราะน้องๆ ที่เข้ามาทำงานกับเราตั้งแต่ต้นๆ สักช่วงปี 2013 เนี่ย เขาทำงานได้ดีเกินกว่าที่ผมเคยคิดไว้ด้วยซ้ำ ผมก็เลยดีดตัวเองออกเลย อย่างมีครั้งหนึ่งที่ผมไปเวิร์กช็อปที่ Portland เดือนนึง ผมก็บอกเขาไว้ว่าถ้าไม่ได้มีอะไรถึงขั้นที่จะทำให้องค์กรนี้มันล้มหายตายจากไปไหนเนี่ย มีอะไรก็จัดการกันเองเลยนะ ดูแลให้ดี แต่ถ้ามีอะไรนักหนาสาหัสติดต่อมา พี่ขอเวลาหนึ่งเดือน พอผมหายไปเดือนนึงจนกลับมา เฮ้ย เขาทำได้ดีกว่าผมอะ02

365  :  มันเป็นเรื่องของความไว้ใจเนอะ ถ้าเราให้ความไว้ใจกับใคร เราก็จะได้กลับมาเป็นคูณสอง

ลี      :   ถูกต้อง คือสมัยแรกๆ เขาจะทำตามออเดอร์ อ่ะ พี่ลีว่าแบบนี้ก็ทำตามแบบนี้ แต่ถ้าพี่ลีไม่ได้บอกก็ไม่ต้องทำ จนพอวันนึงมันไม่ได้แล้วไงเพราะพี่ลีบอกให้พิจารณากันเอสเอง ซึ่งเมื่อก่อนน้องๆ เขาก็ยังกะไม่ถูกหรอกว่าอันไหนถึงจะเรียกว่าเรื่องใหญ่ขนาดที่ต้องตามปรึกษาเรา เราก็เลยบอกเอางี้ สิ่งที่หมายถึงมันเป็นเรื่องใหญ่แล้วเนี่ยก็อย่างเช่น ถ้าตีเป็นเงินออกมาแล้วมันมีมูลค่าเกินสามหมื่นก็ต้องถามพี่ก่อน พอเราชัดเจนแบบนั้น เลยกลายเป็นว่าน้องๆ เขาเริ่มมีแนวการทำงาน ทำให้ทุกอย่างมันเดินไปข้างหน้า ไม่ใช่ว่าทุกอย่างมากองอยู่กับเราเพื่อรอการตัดสินใจ จนหลังๆ นี่ทำไปทำมาเราต้องเรียนรู้จากน้อง

365   :  แล้วอาข่า อ่ามา (Akha Ama) สาขาใหม่ตรงแม่ริมคืออะไร ทำไมต้องลงท้ายด้วยคำว่า Living Factory

ลี       :  ผมอยากให้คนเปลี่ยนมุมมองกับคำว่าโรงงาน ว่ามันไม่ใช่โรงงานที่จะต้องมาเพื่อทำงานอย่างเดียวนะ โรงงานนี้มันเป็นที่ๆ มาใช้ชีวิตได้ ไม่อึดอัด พ่อแม่มานั่งกินกาแฟ เด็กๆ ก็มาวิ่งเล่นสัมผัสกับต้นไม้กับธรรมชาติได้ อย่างลวดลายบนผนังในร้านก็เป็นลายปักที่ถอดมาจากลายผ้าของชาวอาข่า เราเอามาเป็นแรงบันดาลใจในการเล่าเรื่องว่าถึงแม้เราจะกำลังสื่อสารเรื่องท้องถิ่นชุมชน แต่เราก็ทำให้มันร่วมสมัยได้ อิฐทุกก้อนก็เป็นอิฐปั้นมือของคนเชียงใหม่0421061105

365   :  ตอนสร้างล่ะ ลีมีโจทย์ไหมว่าต้องมีมุมที่ถ่ายรูปขึ้น เพราะสมัยนี้ เห็นร้านอาหารร้านกาแฟเยอะมากที่ตั้งแต่วางทิศทางร้าน สิ่งสำคัญอันดับแรกของเขาเลยคือจะต้องมีมุมถ่ายรูปที่ดี แสงต้องสวย ส่วนรสชาติเอาไว้เป็นรอง

ลี      :   ไม่อะครับ ของผมนี่อันดับแรกเลยคือเราต้องเพิ่มสีของความเป็นธรรมชาติเข้าไปให้มากที่สุด เติมต้นไม้ เพราะตรงที่ๆ เราสร้าง แต่ก่อนมันแห้งแล้งมาก ช่วงก่อนสร้างนี่ ผมกับทีมใจบ้าน (สถาปนิก) ไปลองนั่งหายใจกันดูเลยนะเพื่อรับความรู้สึกของลมที่นั่น ซึ่งที่ข้างๆ กันมันเป็นปลักควาย แปลว่าพื้นที่ตรงนี้ถ้าเราสร้างโรงงานและปลูกต้นไม้เพิ่มเข้าไปอีก มันเย็นแน่ และมันก็เย็นจริงๆ อย่างที่คิด

365   :    ทุกวันนี้ ลีมีเงินเก็บของตัวเองไหม

ลี       :    ไม่มีครับ (ตอบอย่างมั่นใจมาก) แต่จะมีขององค์กร ผมจะเซ็ตไว้เลยว่าอย่างน้อยถ้าในช่วงสองสามเดือนแรกของการเปิดโรงงาน เกิดไม่มีรายได้เข้ามาเลย น้องๆ จะต้องอยู่ได้

365   :    เดี๋ยวนะ ถ้าลีไม่มีเงินเก็บเลย แล้ววางแผนชีวิตตัวเองยังไง

ลี       :    ชีวิตผม ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะทำองค์กรเพื่อสังคมแล้ว ทุกอย่างตรงนี้มันก็คือชีวิตผมแล้วล่ะ ตราบใดที่ผมมีตรงนี้ มีน้องๆ ผมก็แฮปปี้แล้ว ในอีกด้าน เราก็ไม่รู้หรอกว่าเราจะมีโอกาสได้ทำสิ่งเหล่านี้ไปอีกนานแค่ไหน ใช่ เราอาจจะรู้วันนี้ แต่เราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ฉะนั้นวิธีการของผม ผมก็เลยจะไม่ได้วางบัดเจ็ตส่วนตัวว่าต้องมีมากน้อยเท่าไหร่ แต่ผมจะวางสำหรับคนหมู่มากมากกว่า นั่นคือเหตุผลที่ผมแฮปปี้มากกับการทำงานเพื่อสังคม ถ้าผมทำเพื่อตัวเองอย่างเดียวนะเหรอ ในขั้นที่ธุรกิจมันตั้งต้นได้ ผมคงขายไปทำอย่างอื่นแล้วล่ะ ไม่ต้องมานั่งคอยสนใจหรอกว่าเฮ้ย ธุรกิจที่เราทำ มันสร้างผลกระทบที่ดีขึ้นกับสังคมยังไงบ้าง140709171619182310

365   :  ที่ดินตรงโรงงานใหม่มันกว้างเหมือนกันนะ ตั้งห้าไร่  และเห็นมีไอ้ส่วนที่ยังว่างๆ อยู่ ลีกะจะทำอะไร

ลี       :  คือนอกจากส่วนของโรงงานที่เราให้คนเข้ามานั่งกินกาแฟแล้ว ผมก็ตั้งใจให้เป็นช่องทางที่คนอื่นจะมีโอกาสได้เข้ามาเรียนรู้ด้วย มีเวิร์กช็อป หรือเสต็ปต่อไปก็คือจะทำห้องครัว ผมว่าก่อนที่เราจะไปบอกคนอื่นว่าต้องกินอาหารดี ปรุงสะอาด กินอาหารที่มีประโยชน์นะ มันต้องเริ่มจากองค์กรของเราเองก่อนเลยครับ กับสิบแปดสิบเก้าชีวิตนี่ล่ะ เราอยากให้องค์กรของเราทำอาหารกินกันเองในครัวของเรา อยากให้น้องๆ ในทีมได้ทำอาหารใส่ปิ่นโตให้เพื่อนๆ ในทีมได้กิน ทุกวันนี้ผมคิดหลายอย่างนะ ไม่ใช่แค่เรื่องทำงานของพวกเขา แต่ต้องคิดเผื่อถึงเวลาพักผ่อนของน้องๆ ด้วยซึ่งเราก็ต้องดูแล มันเหมือนใส่ปุ๋ย ใส่น้ำ ให้อาหารต้นไม้นั่นล่ะ

365    :   ลีสนิทกับแม่ใช่ไหม แม่ว่ายังไงบ้างกับวิธีคิดต่างๆ ของเราแบบนี้

ลี        :   ตอนเล่าให้แม่ฟัง แม่บอก ′ไอ้วิธีคิดแบบนี้มันไม่ได้ก่อให้เกิดรายได้อะไรเลยนะลีนะ′ ผมก็เลยท้ากับแม่ว่าเอางี้ แม่คิดว่าระหว่างผมทำองค์กรให้มีรายได้เข้ามา กับการทำในสิ่งที่จะทำให้คุณภาพชีวิตของเราและทุกคนในองค์กรดีขึ้น แบบไหนมันดีกว่าล่ะ? จนวันนึงพอแม่ลงมาดูโรงงานใหม่ตรงนี้ แกบอก ′เอาเลยลี ลุยเลยลูก′ คือต้องบอกว่าพ่อแม่เป็นคนที่คอย support เรามาก ซึ่งพอแกฟังวิธีคิดทุกอย่างของเรา แกบอก ′เออ ทีหลัง แม่ต้องหาเวลาลงมาอยู่ข้างล่างบ้าง อยากมาใช้เวลาเอ็นจอยกับสิ่งที่ลีพูด′

1308l112212l15

มื้อข้าวเหนียวของเราจบลงภายในหนึ่งชั่วโมง ลีพาฉันไปดู Akha Ama Living Factory โรงงานเพื่อการใช้ชีวิตแห่งใหม่ของเขา อ้อไม่สิ ต้องบอกว่าโรงงานเพื่อการใช้ชีวิตแห่งใหม่ของทุกคน ถึงจะถูก ฉันชอบต้นจามจุรีที่อยู่ตรงกลางมาก มันเป็นโรงงานที่มีความเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัวอย่างบอกไม่ถูก มีควายด้วยนะ และขณะที่ผู้อ่านได้อ่านเรื่องราวนี้ก็จะเป็นวันเดียวกับที่ลีเพิ่งรู้ตัวว่าบทสนทนาของเราในวันนั้น ฉันได้เอามาเขียนเป็นบทความ

ฉันชอบเขียนแบบนี้ มันเพียวดี

365 love Note ♥  Akha Ama Living Factory ตำบลห้วยทราย อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s