นักไวโอลิน ผู้ออกผจญภัยในใจตัวเอง

ในน้ำเน่ามหาสมุทร ก็อาจมีน้ำดีหลุดรอดอยู่เสมอ ชีวิตก็เช่นกัน อาทิตย์ก่อน ฉันมีนัดกับต้นกล้วย น้องคนหนึ่งที่เป็นทั้งนักดนตรีและครูสอนดนตรี กล้วยเกิดและโตในสลัม เขาเป็นครูสอนประจำในโรงเรียนสอนดนตรีเอมมานูเอลกลางชุมชนแออัดให้กับเด็กๆ เรานัดเจอกันที่หน้าประตูหนึ่งของกรมศุลกากร กล้วยพาฉันเดินผ่านตรอกแคบๆ คดโค้ง เพื่อเข้าไปยังพื้นที่อาศัยของชุมชน

“เฮ้ย อย่าลืมนะ ตอนบ่ายสี่โมง”  กล้วยตะโกนย้ำกับเด็กคนหนึ่ง ถึงเวิร์คช็อปของนักดนตรีวงออร์เคสตรา ชาวนอร์เวย์ ที่จะมาเปิดการแสดงให้คนในพื้นที่ได้ดูกัน ที่ศูนย์เลี้ยงเด็กk6k15

ปัจจุบัน กล้วยอายุ 24 เขาเกิดและโตในชุมชนแห่งนี้ กล้วยเริ่มรู้จักดนตรีมาตั้งแต่แปดขวบ จากการที่มีอาจารย์ชาวนอร์เวย์เข้ามาปฏิบัติพันธกิจ ด้วยการเปิดสอนดนตรีให้กับคนในชุมชนฟรีเป็นระยะ แต่ตอนนั้น กล้วยเอง ก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่า เรียนๆไปเถอะ เห็นเพื่อนเรียน ก็เรียนกับเขาด้วย กระทั่งจนวันหนึ่ง จุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตในช่วงอายุ 15 ของเขา  ก็มาถึง

season change หนังที่ว่าด้วยความสัมพันธ์ของเด็กวัยรุ่น ในวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเด็กคนหนึ่ง ที่ไม่เคยมีความฝันมาก่อน ว่าอยากเป็นนักดนตรี

‘มันมีโรงเรียนสอนดนตรีจริงจังแบบนี้ในโลกด้วยเหรอวะ’ ?  เขาถามตัวเอง ขณะเดินออกจากโรงในวันนั้น

กล้วยค้นหาข้อมูลจากหลายๆทาง จนพบว่า หลักสูตรที่เห็นอยู่ในหนังนั่น มันมีอยู่จริง ที่คณะดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล กล้วยตัดสินใจทันทีว่า เขาจะใช้เวลาสามปีจากนี้ไป ในการฝึกซ้อมดนตรีอย่างจริงจัง เพื่อหวังจะเข้าดุริยางคศิลป์ให้ได้ โดยกล้วยมีโอกาสได้เรียนกับมิชชันนารีชาวฟินแลนด์ ซึ่งเป็นนักดนตรีไวโอลิน ที่เดินทางเข้ามาสอนให้กับชุมชนในช่วงเวลานั้นพอดี และในสามปีต่อมา กล้วยก็ได้เข้าเรียนที่คณะดุริยางคศิลป์ สาขาไวโอลินเพอฟอร์แมนซ์ มหาวิทยาลัยมหิดล จริงๆ

ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ จากการนั่งเฉยๆ

k2k30k62IMG_5135.JPG

ว่าด้วยเรื่องของค่าเทอมแล้ว ลองเลือกจะเรียนดนตรี ไม่ถูกแน่ๆ ทั้งพ่อแม่ของกล้วยในเวลานั้น ก็ไม่เข้าใจลูกชายหรอกว่า ‘เรียนดนตรีแล้วจะไปทำอะไรกิน’ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับปิดกั้น เพราะข้อเดียวที่พ่อแม่ขอกล้วยมาตลอดคือ ‘จะเรียนอะไรก็เรียนไปเถอะ แต่อย่าติดยา’ ช่วงนั้น กล้วยใช้วิธีกู้เงินเรียนจากกยศ. บวกกับหารายได้พิเศษเพิ่ม จากการเรียนไปด้วย รับจ้างสอนดนตรีไปด้วย

“พ่อแม่ช่วยผมเยอะแล้ว ตอนนั้น ผมก็ต้องช่วยตัวเองด้วย จะได้ไม่ต้องแบมือขอเขากินอีก”

หลังเรียนจบ กล้วยฝึกงานเป็นนักดนตรีวงออร์เคสตรา เล่นประจำอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหิดลในทุกอาทิตย์ เขามีเงินเดือนประจำค่อนข้างดี กระทั่งในวันที่ต้องออดิชัน เพื่อเลื่อนขั้นไปเป็นนักดนตรีตัวจริง กล้วยพลาด เพราะกล้วยไม่มีเวลาซ้อม เนื่องจากต้องแบ่งเวลาไปสอนดนตรีให้กับเด็กๆในชุมชนด้วย

.. กล้วยตกงาน โอ้ชีวิต ..

เรื่องของกล้วยจะดราม่าได้อีก ถ้ากล้วยฟูมฟาย และทำให้มันเป็นประเด็น แต่ชีวิตก็เท่านี้ พลาดงาน ไม่ได้แปลว่าโลกทั้งใบกำลังจะพินาศ กล้วยใช้ศักยภาพของตัวเองที่มีอยู่ มาเป็นครูสอนดนตรีในโบสถ์แบบเต็มตัว เขาสอนดนตรีทุกชนิด โดยสอนไวโอลินเป็นหลัก กล้วยบอกว่า การที่เขาได้เรียนจบจากดุริยางคศิลป์มานั้น ทำให้เขามีวิชาติดตัวหลายแขนง ทั้งศาสตร์ของดนตรีเอง มันดิ้นได้ พลิกแพลงได้ เหมือนกับการใช้ชีวิต ที่ต้องอิมโพรไวส์กันไปตามจังหวะ กล้วยพาฉันเดินลอดใต้ทางด่วน จากเซ็นเตอร์หนึ่งไปอีกเซ็นเตอร์หนึ่ง ฉันเคยแต่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถที่ด้านบนสะพานนั่น พอได้ลงมาตรงนี้ จึงพบว่า บรรยากาศข้างล่างมันสงบกว่าข้างบนมากๆ  กล้วยยกมือไหว้ทักทายผู้หญิงสูงอายุคนหนึ่ง ซึ่งเป็นแม่ของลูกศิษย์

“แม่ครับ  สวัสดีครับ  อย่าลืมให้ … มาเรียนด้วยนะ  วันเสาร์อะ”

ฉันเคยเห็นครูบาอาจารย์มาก็มาก แต่ก็ยังไม่เคยได้คลุกคลีกับครูที่ตามเด็กถึงบ้านขนาดนี้มาก่อน กล้วยรู้จักบ้านลูกศิษย์ทุกหลังที่นี่ วันไหน ใครหายใครโดด ครูกล้วยจะตามเคาะเรียกถึงฝาบ้าน สังคมทุกวันนี้ มีข่าวครูทำโทษเด็กรุนแรงกว่าเหตุ ให้ได้ยินอยู่บ่อยๆ จนมาเจอความศรัทธาในอาชีพที่ใต้ทางด่วนนี่ ฉันรู้สึกทันทีว่าเราไม่สามารถตัดสินอะไรคนได้ จากสถานะทางสังคมภายนอก ที่เห็นเลย

k7k50k3IMG_5129.JPG

ที่โรงเรียนสอนดนตรีเอมมานูเอล ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับโบสถ์ของชุมชน นักดนตรีออร์เคสตราชาวนอเวย์ กำลังแสดงดนตรีให้กับเด็กๆอนุบาลกางเกงแดงได้ชม โดยปรกติ เด็กๆที่มาเรียนดนตรีที่นี่ จะต้องเสียค่าเรียนคนละสี่สิบบาทต่อวัน แต่สำหรับบ้านที่ไม่มีเงินจ่ายจริงๆ ก็จ่ายในราคาลดหลั่นกันลงไป บางบ้านอาจไม่ต้องจ่ายเลย

‘กล้วยเคยรู้สึกเป็นปมบ้างไหม ที่พอพูดถึงเด็กในชุมชนแออัด คนส่วนใหญ่ก็มักตัดสินทันทีว่า เป็นพวกเด็กติดยา’  ฉันถามกล้วย ขณะเราเดินผ่านโต๊ะพนัน และหมาแก่หน้าดุ ที่กำลังพยายามแยกเขี้ยวเห่า เพื่อสร้างอาณาเขตกับคนแปลกหน้าอย่างฉัน

” ตรงกันข้ามนะครับ การอยู่ชุมชนแบบนี้ มันเป็นภูมิต้านทางที่ดีของเราด้วยซ้ำ พอเราเห็นสภาพแวดล้อมแบบนี้ทุกวัน  กับผลลัพธ์จากเรื่องต่างๆที่มันเกิดขึ้น เราก็เรียนรู้ด้วยตัวเอง และพยายามที่จะไม่ไปยุ่งกับมัน ตรงข้ามกับคนมีเงินที่พอไม่เคยเห็น ไม่เคยขลุกอยู่กับสิ่งเหล่านี้ ก็อาจมีความเสี่ยงในการอยากรู้อยากลอง ชุมชนแออัดวันนี้ ไม่ได้แย่เหมือนสมัยก่อนนะครับ เพราะคนในชุมชน ก็ให้ความสำคัญในเรื่องการศึกษามากขึ้น”

k59

มนุษย์เราต้องการการเติบโตด้วยกันทั้งนั้น  ไม่ว่าจะเรื่องของอาชีพการงาน หรือการเป็นที่ยอมรับ ทุกคนอยากออกไปผจญภัย

..พอศิลปินวาดรูปในประเทศแล้ว วันหนึ่งก็อยากส่งงานไปแสดงนอกประเทศ

..นักดนตรีเล่นที่เดิมซ้ำๆบ่อยๆ วันหนึ่ง ก็อยากลองไปเล่นใน jam session ของบาร์เจ๋งๆ

..นักแสดงเล่นเป็นตัวประกอบมานาน ถึงเวลา ก็อยากเด่นอยากดัง เป็นนักแสดงนำโดดเด่นอยู่กลางสป็อตไลท์แถวหน้า ..

แต่สำหรับกล้วย  ทุกวันที่เดินออกจากบ้าน  เขาได้ออกผจญภัยในใจตัวเองแล้ว การเป็นครูสอนดนตรีให้กับเด็กๆในชุมชน คือการสร้างชีวิตด้วยชีวิต โดยที่เขาเอง ก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องกระเสือกกระสน ไปแสวงหาความภูมิใจให้กับตัวเอง ที่ไหน

‘แค่คิดจะให้ ก็ได้แล้ว’   กล้วยทำให้ฉันนึกถึงประโยคนี้ขึ้นมา

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s