ปลาทอง แม่ครัวความจำสั้น กับร้านอาหารเกาหลีโฮมเมดในเชียงใหม่

เวลาที่เรามอง (หรือแอบส่องเฟซบุ๊ก) ชีวิตใครสักคน และตัดสินในทันทีว่าเขามีความสุข แท้ที่จริงแล้ว เขาอาจจะไม่

IMG_7189

‘ปลาทอง’ เป็นเจ้าของร้านอาหารเกาหลีในกรุงโซล ที่ธุรกิจของเธอกำลังรุ่งมาก รุ่งเสียจนใครๆก็พากันชื่นชมในความเก่งกล้าสามารถของเธอ แต่ปัญหาคือไม่ว่าโลกภายนอกจะคิดกับปลาทองอย่างไร แต่โลกภายในของปลาทอง ไม่ได้มีความสุขเลย ยิ่งคนเดินเข้าร้านเยอะ ต่อคิวเยอะ รายได้เข้ามาเยอะ ความเหนื่อยก็ยิ่งมากตาม สุดท้าย ปลาทองหาทางออกให้กับตัวเอง

..  ปลาทองจะไปเที่ยว ..

.. ปลาทองซื้อตั๋วไปปารีส..

แต่เคยไหม เวลาที่เรากำลังจะต้องออกเดินทาง มันก็มักจะมีสถานการณ์ไม่คาดฝันเข้ามาขวางหรือเบี่ยงเบนทางที่เราเลือกแล้วอยู่เสมอ เมื่อเพื่อนของปลาทองรู้ว่าเธอจะไปเที่ยว เพื่อนก็ทัก “ทำไมไม่ไปเชียงใหม่ล่ะ”

‘อะไรคือเชียงใหม่ ?’

ปลาทองรู้จักเมืองไทย แต่ไม่รู้จักเชียงใหม่ เพื่อนเธอจึงยื่นภาพถ่ายจากโปสการ์ดใบหนี่งให้ปลาทองดู มันเป็นภาพของโคมลอยสีขาว ที่กำลังมีคนช่วยกันจุดไฟรมควัน และค่อยๆปล่อยมันลอยขึ้นสู่ฟ้า และภาพถ่ายใบเดียวนั่น ก็ทำเอาปลาทองถึงกับยอมทิ้งตั๋วไปปารีสและเลือกไป ‘สิ่งที่เรียกว่าเชียงใหม่’ แทน โดยเธอไปพักอยู่กับเพื่อนชาวเกาหลีที่เปิดกิจการที่พัก อยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่ กระทั่งจนจบทริป เธอบินกลับเกาหลี แต่แล้ววันหนึ่ง เพื่อนเจ้าของเกสต์เฮ้าส์คนเดิม ซึ่งมีแผนจะเปิดที่พักใหม่ในอีกทำเล ก็เอ่ยปากชวนให้ปลาทองมาเปิดร้านอาหารเกาหลี อยู่ในรั้วเดียวกัน ปลาทองตอบตกลง

“ตอนนั้น ฉันคิดว่า จะยังไม่ปิดร้านที่โซล แต่ใช้วิธีบินไปบินกลับระหว่างโซลกับเชียงใหม่เพื่อดูแลทั้งสองร้าน   แต่ไปๆมาๆ ฉันเปลี่ยนความคิด เพราะทำอะไร ก็ควรจะทำให้มันดีเลยไปเป็นอย่างๆ  ฉันตัดสินใจปิดร้านที่โซล  ซึ่งเพื่อนที่เป็นเจ้าของเกสต์เฮ้าส์  ก็กังวลแทนฉันนะ เพราะเขาก็ไม่แน่ใจว่าการมาเปิดร้านที่นี่ของฉัน จะรายได้ดีขนาดเท่าที่โซลไหม  ฉันบอกเพื่อนว่า ไม่ต้องห่วงตรงนั้น ชีวิตฉัน ฉันจะเป็นคนเลือกและรับผิดชอบมันเอง”

IMG_7160

IMG_7163

ในที่สุด เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ ปลาทองก็ปิดร้านที่โซล เก็บกระเป๋าขนข้าวขนของย้ายมาอยู่ที่เชียงใหม่ เปิดร้านอาหารโฮมเมดเล็กๆชื่อ keumbung-eo kitchen ซึ่งอยู่ในรั้วเดียวกับ enough for life viltage แถววัดร่ำเปิง ซึ่งจะว่าไป ความรู้สึกในวันที่ปลาทองได้เจอกับหน้าตาของเชียงใหม่ มันก็คงไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของโคลัมบัส เมื่อครั้งพบอเมริกา ทั้งความโชคดีของปลาทอง คือเธอมีแม่ที่เข้าใจในหนทางที่เธอเลือก แม่ของเธอ จัดว่าเป็นผู้หญิงสูงวัย หัวสมัยใหม่พอสมควร เพราะนอกจากจะให้อิสรภาพกับลูกในทางเดินของตัวเองแล้ว แม้แต่เรื่องคู่ ที่ผู้หญิงอายุ34 เช่นเธอในเกาหลี ก็ควรจะมีสามี มีลูกไปได้แล้ว แต่แม่ของปลาทองไม่เคยเคี่ยวเข็ญให้ลูกแต่งงาน เพราะการแต่งงานเป็นเรื่องของความยินยอม ไม่ใช่เรื่องของการเสี่ยงโชค ทั้งในเกาหลีทุกวันนี้ ก็มีสถิติของคู่หย่าร้างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หรือคู่แต่งงานจำนวนมากเอง ก็ไม่ได้นึกอยากมีลูกเหมือนเมื่อก่อน สำหรับปลาทอง การใช้ชีวิตในโซล คือลมหายใจเข้าออกกลางสงคราม มันคือการแข่งขัน ใครดีใครได้

IMG_7174

“ฉันมีความสุขมากที่ได้มาอยู่เชียงใหม่ ตอนอยู่โซล ฉันทำงานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาเงยหน้ามองฟ้าเลยด้วยซ้ำ”  ปลาทองบอก ขณะกำลังก้มหั่นมะลอเป็นชิ้นเล็กๆ จัดลงใส่จานให้ฉัน เธอหยิบกระปุกโยเกิร์ตจากโครงการหลวง มาอวด “ดูนี่สิ  เป็นโยเกิร์ตที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลยนะ”

ปลาทองตักโยเกิร์ตเข้มข้น ใส่ถ้วยเล็กๆ ราดน้ำผึ้งตาม ส่งให้ฉันลองชิม

‘เออวะ … อร่อยจริง’

14191327_10210703454610461_2067628448_o14152212_10210703454730464_1361011131_o

14215275_10207409175048664_1972436456_o

ทุกวันนี้ นอกจากปลาทองจะใช้เวลาเกือบทั้งหมดของเธอไปกับการทำอาหารและดูแลร้านแล้ว ปลาทองยังชอบขี่จักรยานออกไปทำความรู้จักกับเชียงใหม่ที่เธอกำลังตกหลุมรัก ชีวิตของเธอในเวลานี้ ช่างขัดแย้งโดยสิ้นเชิงกับบ้านเกิดที่จากมา การเดินและการใช้จักรยานเป็นพาหนะหลัก ทำให้เธอได้เห็นอะไรมากกว่า ‘ไม่พลาดในทุกคุณค่าของสรรพสิ่งข้างทาง’ ได้เห็นดอกไม้ เห็นรถเข็นบะหมี่ผ่านหน้าไปและลุงคนขายหันมาส่งยิ้มให้ เห็นความเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าอากาศ และได้มีโอกาส ‘ถามตอบใจตัวเอง’ ต่างจากการเดินทางด้วยความเร็วของรถยนต์ หรือการเดินไปก้มหน้าไป หมกมุ่นอยู่แต่กับจอมือถือ ที่ทำให้เราหมดโอกาสไปแล้วในหลายๆเรื่อง รวมทั้งยังอาจพลาดกุญแจดอกสำคัญ ที่คือคำตอบในความหมายของชีวิตที่เรากำลังตามหาอยู่

ไม่เงยหน้า ก็ไม่เห็น

“สุดท้าย วันหนึ่ง เราทุกคนก็ต้องตายไม่ใช่เหรอ ฉันว่ามันสำคัญมากที่วันนี้เราต้องใช้ชีวิตให้มีความสุข ไม่ใช่ความสุขที่มาจากบ้านหลังใหญ่ มีรถขับ แต่เป็นความสุขที่เกิดจากโลกภายในของตัวเราเอง”

IMG_7165IMG_71914IMG_7228

เวลาย้ายบ้าน หรือย้ายถิ่นฐานชั่วคราว คุณจะหยิบอะไรใส่กระเป๋าเดินทางเป็นอย่างแรก?

.. ปลาทองหยิบจาน ..

นอกจากเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นที่เก็บพับใส่กระเป๋าแล้ว ปลาทองยังขนจานชามที่เธอเก็บสะสมมาตลอดในช่วงสามปีของการทำธุรกิจที่เกาหลี ติดตัวใส่กระเป๋า (เท่าที่จะไม่แตก) ขึ้นเครื่องมาด้วย โดยส่วนที่เหลือ เธอส่งเป็นพัสดุตามมาทีหลัง จานชามที่ว่านี้  ล้วนเป็นน้ำพักน้ำแรงจากการทำงาน ที่เธอเก็บออมไว้ส่วนหนึ่ง เพื่อใช้จ่ายในสิ่งที่อยากได้ เรียกว่า มีเงินเก็บเท่าไหร่ ก็เอามาซื้อจานชามสารพัดดีไซน์หมด ทั้งแพงบ้าง ถูกบ้าง แล้วแต่แหล่งที่จะไปสรรหามาได้

ปลาทองหยิบจานที่รักของเธอใบหนึ่ง มาให้ฉันดู มันเป็นจานกระเบื้องราคาแพงจากโปแลนด์ ซึ่งเธอได้มาจากเกาหลีเมื่อสองปีก่อน ครั้งแรกที่เห็นจานใบนี้ ปลาทองรู้สึกถูกชะตาในความสวยของมัน จึงยอมจ่ายไปถึง 5000 บาทเพื่อให้ได้มา แต่จู่ๆ เมื่อสามวันก่อน เธอก็ค้นพบความรู้สึกใหม่จากพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของตัวเอง เธอหยิบจานโปแลนด์มาใส่อาหารให้กับลูกค้ากิน อย่างไม่หวงแหนหรือเสียดายอะไร ทั้งเธอยังพบจานใบใหม่ ที่ได้มาจากตลาดท้องถิ่น ด้วยราคาเพียงไม่กี่สิบบาท มันเป็นจานบ้านๆ  ดาษดื่น  ไม่ได้มีอะไรให้น่าตื่นเต้น

“ฉันไม่รู้เหมือนกันว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน”

แม้ปลาทองจะอธิบายสิ่งที่อยู่ในใจของเธอออกมาไม่ได้หมด แต่ถ้าฉันอ่านใจ และอ่านประสบการณ์ที่เธอเล่ามาทั้งหมด ไม่ผิด มันก็คงเหมือนเวลาที่คนเรากำลังออกเดินทางเพื่อค้นหาความสุขที่แท้จริง เราก็มักจะตามหา ‘บางสิ่ง ที่คืออะไรก็ไม่รู้’ อยู่นั่น หาไปเรื่อย หาไม่รู้จักเหนื่อย บางอย่างได้มาด้วยการใช้เงินแลก บางอย่างได้มาด้วยการใช้ความรู้สึกแลก และบางอย่างก็อาจต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพื่อแลกมา

เราแวะตรงนั้น

เราแวะตรงนี้

เราเจอความงามในผู้คนและวัตถุข้าวของล่อตาล่อใจ  ณ ช่วงระหว่างทาง

นั่นก็ของฉัน  นี่ก็ของฉัน

กระทั่งจนวันหนึ่ง ที่เรามีสรรพสิ่งจนล้นตู้ แต่ความสุขในหัวใจนี่สิ มันกลับไม่เคยเต็มสักที เราจึงตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้งว่า ‘นี่ชีวิตฉัน ตามหาอะไรอยู่เนี่ย’

.. แล้วจานบ้านๆใบเดียวก็คือคำตอบ ..

.. เมื่อความสุขที่มี คือความสุขจากภายใน  เราจะเห็นความสวยงามได้อย่างง่ายดาย แม้จากแค่ฝุ่นธุลี ..

IMG_7176cu

ปลาทองเป็นชนิดของปลาที่มีความจำสั้น และนั่นเอง คือความหมายของชื่อร้านในภาษาเกาหลี ที่ปลาทอง(ซึ่งเป็นมนุษย์) ตั้งว่า keumbung-eo kitchen เพราะโดยนิสัยของตัวปลาทองเองแล้ว เมื่อไหร่ที่เธอกำลังทำอาหาร  เธอจะลืมเรื่องอื่นหมด ใครอย่ามาถามอะไรตอนนี้ เพราะเธอจะจำอะไรไม่ได้ อาหารทุกจาน ปลาทองเป็นคนคิดค้นสูตรขึ้นเอง

‘I don’t copy anything. Copy is not good’

14202869_10207409174888660_234080555_o

image

ใครสนใจ อยากกินอาหารโฮมเมดของปลาทอง โทรไปที่ keumbung-eo kitchen (รั้วเดียวกับ enough for life viltage) ปลาทองพูดไทยไม่ค่อยจะถนัด ถ้าคุณสื่อสารภาษาอังกฤษได้ จะดีมาก

: 0845045084 (ถามทางไปร้าน)

: 0946131222  (กรณีต้องการเช็คหรือจองโต๊ะ)

เปิดทุกวัน (ยกเว้นวันจันทร์) 4โมงเย็น-สองทุ่ม ช่วงฤดูหนาวอาจขยายเวลา

P E A C E  F U L L

L O V E F U L L  

H E A L T H F U L L   

คือตัวหนังสือที่ปลาทองเขียนไว้บนนามบัตรร้าน

6 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s